Translate - Traductor

lunes, 15 de octubre de 2018

Bueno, daquela tí es dos que vas á FEIRA ou prefires o MERCADO?

Bueno, e daquela tí es dos que vas á FEIRA ou prefires ir ao MERCADO?




Pois efectivamente. O outro día, sen ir máis lonxe, o paisano este que fala a mazo, meténdolle uns jrolos arrimado contra o mostrador da taberna, disertou así como quén non quere a cousa cos tertulianos que se mollaran sobre a cuestión. Que dixeran abertamente se eran dos da feira ou eran dos que ían ao mercado.

Logo dunha ruidosa e amena batalla dialéctica, o paisano chegou a unha conclusión. Disque, DEPENDE (A Teoría da Relatividade na súa máxima expresión, unha vez máis).

Disque depende en cómo vaia a feira e en cómo vaia o mercado. Disque non lle hai que dar moitas máis voltas. Ou sí. Pero eso xa depende de cada quén. "Allá penitas", dí él.

O caso é que ilustrou aos contertulianos, zóspiro vai zóspiro ven, en que un día, cando él era novo, ía á feira ou ao mercado, dependendo dos casos. Había xente que levaba un quilo de patacas (non lembra se de Coristanco ou de Xinzo, pero patacas). Había un grupo que as vendían a 25 pesetas e outro, máis sofisticado, parece ser, en que as vendían a 50, claro está porque tiñan clientes para elas.

Un bó día, a un dos cabezapensantes da feira do lugar, cheo de razón, dixo: Oídeme ben!! A partir de mañán, aquí non se venden máis patacas por menos de 30 pesetas!!!!

Aquí nada de miserias!!  Bien!!!  Urraaa!!  Todos venteando os panos, mantearon ao ilustre e todos máis contentos que uns cucos.

Festa e ledicia si, pero a feira, e o mercado seguiron o seu ritmo, a súa marcha. Os que vendían as patacas a 50 seguiron vendendoas a ese precio, e algúns, e nalgúns sitios moitos, dos que as vendían a 20, deixaron de vendelas, porque os compradores non estaban dispostos ou simplemente non podían pagar as dichosas patacas a 30 pesetas.

Así é que moitos dos feirantes volveron para a casa coas patacas e sin as 20 pesetas que tentaban recadar, e os outros, os compradores,  tamén voltaron sen as patacas e sen as 20 pesetas, que en vez gastalas en patacas, porque ían moi caras, mercaron repolo de Betanzos.que naquela hora estaba a 15 pesetas, e tíñache bó mal..

E disque así deste xeito o mundo sigue dando voltas.e ao repolo de Betanzos veulle de moito nabo. Pero deste, do nabo, toca tratar outro día, xa que son palabras maiores. Disque.














miércoles, 29 de agosto de 2018

Non é por nada pero Franco paseaba e bañábase nos meses de agosto na praia de Bastiagueiro, no concello coruñés de Oleiros.


Non é por nada pero Franco paseaba e bañábase nos meses de agosto na praia de Bastiagueiro, no concello coruñés de Oleiros.






Si, eu non é por nada pero a cousa foiche así; e non pouco tempo. Foiche cousa duns bos anos. E se foi así, por qué non se vai lembrar? Pois a eso imos:

O tema tiña o seu xeito xa que a cristalinas augas de Bastiagueiro quedaban a un tiro de pedra da residencia rural de verán do Pazo de Meirás, do veciño concello de Sada; e de camiño cara a capital provincial, donde tiña os seus aposentos, neste caso urbanos, na Cidade Vella de A Coruña, pasando previamente por Santa Cruz de Liáns.






O caso é que Bastiagueiro, que por aqueles anos había moitas menos edificacións ao carón do litoral, tiña tamén o seu aquel á hora de estar debidamente resgardado de calquer incidencia que poidera ofrecer eventualidades non desexadas. Claro está que a presenza do visitante veraniego ofrecía para os usuarios habituais do areal oleirense, certos inconvintes fáciles de imaxinar para con este tipo de situacións.

Queda patente ainda na memoria de cidadáns da zona como lembran con frescura tal situación, recolllendo esas lembranzas por parte da prensa, o que supoñía a presenza do indicado visitante.

O octógono favorito pechábase co amarre do “Azor” nas augas de Sada, nas inmediacións de Fontán, ir de pesca ao Coto de Chelo, en Coirós, ou mesmo tampouco lle ofrecía reparos achegarse ata Ombre en Pontedeume, aos pés das Fragas do Eume e moi preto do Mosteiro de Caaveiro, e de paso, por aquello de que Ferrol era del Caudillo naquelas datas, pois tamén se ofrecía a visitar a Ermida da Virxe do Chamorro. Sin esquecer a ruta cara ao monte da Zapateira por aquelo de ir darlle uns toques de golf ás bolas.

E como unha imaxe vale mais que mil palabras, pois aquí deixo unha ligazón da RTVE do No-Do que recolle a cuestión. A película empeza coa cidade de A Coruña para de seguido plasmar a súa presenza en Bastiagueiro.

http://www.rtve.es/filmoteca/no-do/not-974/1470339/



Hai outras curiosidades relacionadas coa presenza ou o seu paso por Bastiagueiro que siguen vivas grazas ás publicacións periodísticas, como é o caso cando un comando de ETA, aló polo ano 1970, disque quixo amañar un atentado contra él. Vamos, que o querían chapodar e non andar con moitas máis voltas.






O sitio exacto parece ser que era preto da curva de entrada á praia de Bastiagueiro. Curiosamente hoxe moi preto desa ubicación, levántase unha escultura que lembra ao Ché Guevara, mesmo na rotonda da estrada que comunica coa localidade veciña de Perillo.




Así é como a memoria histórica convive felizmente con paso do tempo con personaxes variopintos que criou a Historia e a convivencia dos/as seres humanos e humanas ao longo dos anos, das décadas e dos séculos. Refírome á memoria histórica escrita ou non, visualizada ou non, pero sí acontecida, a cal non ten por qué ser recordada nin moito menos. Eso queda á elección de cada quén, para o caso de que haxa elección, dado que se non hai lembranza nin coñecemento pouco hai que lembrar e moiitas menos ganas de coñercer. Bueno, so son suposicións miñas, co cal non facer moito caso.

Mágoa, ou non, será aquel día, aquel tempo que chegue en que as xeneracións dese tempo futuro, literalmente non teñan nin idea de quén foi Franco, nin o Ché, nin a Virxe do Chamorro, María Pita ou quén sabe o que saberán?!! Que mais dá! Se ao final aínda vai ter razón o paisano que fala a mazo pero namais que cando se pon, cando dí que “o tempo e o único que escaralla o tempo”. E creo que non lle falta razón. Sobre todo cando o tempo non é moi bó.

Eso de que “o tempo pon a cada un no seu sitio”, honestamente creo que é moi relativo, e para eso remítome á "teoría da relatividade" do indicado paisano que fala a mazo; un teórico de pro que non se anda polas ramas, eso sí, namais que cando se pon.

O tempo ven sendo, algo así como algo que pasa, ainda que parece que non, e cando te decatas, zás!!, xa pasou!!  É o que ten. Bueno, mellor dito o que non ten: volta atrás.

Falando de voltas, quén le diría a algún/ha que Franco algún día podería vir para Galicia de volta, porque según precisións da prensa, hai un grupo de Chantada,…, si, si, de Chantada, o berce da Muiñeira de…, que ofrecen un sitio…. Aqui deixo a noticia que recolle tal cuestión.





prema AQUI para ver a noticia completa en La Voz de Galicia



E aquí un pouco de Muiñeira de Chantada...., que a música nunca está demais. vídeo de Faro de Vigo






Bueno, pois non hai moito mais que dicir, namais que de ser certo, o da noticia anterior, ou calquer outra que semellante, cadraría ben o dito de “cantas voltas da a vida”, … incluso de morto. Ainda que en ese tipo de temas non ten parangón se o comparamos coa teoría de San Andrés de Teixido (Cedeira), en donde as opcións son mínimas. Ou vas de vivo ou de morto. Ti elixes. Para que despois non veñas dicindo que tal e que cual… Eche o que hai. É como as cereixas, ou as tomas ou as deixas. (Por certo, moi sabrosas as de San Paio de Vilacoba.) 

Non hai volta atrás. Aquí vas ou vas. (Refírome a San Andrés de Teixido, claro está) Qué é eso de non ir? Vas como está mandado. Aquí nada de rodeos. Para que despois non veñan dicindo que si tal e que cual. Vas e namais. Ou polas boas ou polas malas. Aquí non vale o tema da escaleira, que si para arriba ou que si para abaixo. No, no. Vas!!. Ese hipotético problema, o da escaleira, non é namais porque os outros non saben preguntar, pero eso xa será argumento, fío condutor, doutra próxima publicación, que agora non é mester.

Volvendo ao caso. Aquí nada de milongas, nin díxome díxome. Eso de ir por ir, non che é por aí. Aquí vas, poñas como te poñas. Caralladas as xustas.

Por eso que non hai nada mellor que as cousas claras, si se pode, claro está. A min esto da Historia, teño que confesar que sempre me tirou; e un dos personaxes actuáis do panorama nacional é o escritor Arturo Pérez Reverte. Non tanto por cómo e qué escribe, que tamén, se non porque o tipo foi correspondente de guerra en varias guerras nas últimas décadas. Lembroo perfectamente. Eso amigos/as, cuidadito, non é moco de pavo. Só por eso meréceme un respeto e unha atención especial cando fala/escribe sobre temas históricos e das miserias do ser humano que deso debe ter unha boa colección nos seus miolos.

Namais que para aqueles que non teñan mellor cousa que facer, deixo aquí mais abaixo un vídeo que dura uns 45 minutos. Entendo que o persoal ande moi ocupado e escoitar algo así é para xente que non temos moito que facer. Entendoo. Claro que sí. Pero aínda así, eu insisto en indicar que nel fálase un pouco deso (pero un moito á súa vez), das guerras, das guerras civís, da nosa guerra, qué é unha guerra e ese tipo de cousas. Incluso da nosa. Bueno, da dos nosos avós e bisavós. Eu nela non tiven. Que conste.

Escoitar a alguén mínimamente autorizado, se cadra, ás veces nunca está demais.

Hai aclaracións moi interesantes, p.e. sobre o minuto 27 cando se indica cómo temos tal confusión con termos tales como monarquía, república, esquerda, dereita ...  En fin, un primor. Aínda que xa o principio non ten desperdicio.






Bueno pero ao final, para non desviarnos da leria esta, lembrar que eso, que Franco bañábase e paseaba na praia de Bastiagueiro. Ese é o dato. Aí déixoo.


Outras cousas que lle poden interesar:

A guerra civil en Abegondo

La organización de la guerrilla antifranquista na provincia de A Coruña

Grupo de guerrilleros antifranquistas mais activos na provincia de A Coruña

Guerrilleiros da IV Agrupación

Accións mais importantes levadas a cabo pola guerrilla antifranquista na comarca de Betanzos

"Abegondo un curruncho das Mariñas" unha aproximacón á obra

Pero se realmente lle preocupa é a VELUTINA daquela aquí pode atopar unha trampa caseira, barata e doada de montar


domingo, 7 de enero de 2018

EL INCREIBLE Y SORPRENDENTE MOVIMIENTO DE MASTILES DE BANDERAS DE LA PISCINA MUNICIPAL DE ABEGONDO (A CORUÑA).- ¿EFECTO RESONANCIA?

EL INCREIBLE Y SORPRENDENTE MOVIMIENTO DE MASTILES DE BANDERAS DE LA PISCINA MUNICIPAL DE ABEGONDO (A CORUÑA)

¿EFECTO RESONANCIA?


Desde hace años se observa con cierta frecuencia el balanceo que de forma inexplicable se produce en los mástiles de las banderas situadas en la piscina municipal de Abegondo (A Coruña).

Son tres en total. Cuando se produce este fenómeno, a veces el movimiento/balanceo se puede producir en uno sólo, en dos o incluso en los tres a la vez. como ocurre en el vídeo que se muestra más abajo.

Señalar que la situación normal y habitual, lógicamente, es estática total, como pueden imaginar los lectores. Lo sorprendente es que cuando se produce este movimiento, es, sin motivo aparente. Es decir, en días de calma, sin viento aparente, hasta tal punto en que no se ven mover las hojas de los árboles que hay en las inmediaciones.

Se realizaron consultas sobre posibles movimientos sismicos que pudieran afectar al subsuelo consultando fechas y horas exactas registradas previamente, sin que hubiera resultados positivos que pudieran dar como causa del movimiento. (Las consultas se realizaron a organismos oficiales)

Cuando se balancean los tres a la vez, lo hacen a frecuencias distintas, tal como puede apreciarse en el vídeo. A veces la frecuencia con la que se balancean es tal que hace que las pequeñas roldanas que están ubicadas en la parte alta de cada mastil para sujetar el cordon de las banderas emita un sonido que se oye a varios metros de distancia.

El video que aquí se expone es lo ocurrido a media tarde del sábado 6 de enero de 2018 (aunque en el video por equivocación se hable del año 2017). Una tarde sin viento aparente y el balanceo captado así como el sonido es más que ostensible.





Realizadas ciertas indagaciones con expertos cabe la posibilidad que este movimiento sea producido por el viento, aunque sea a una velocidad excesivamente pequeña e imperceptible para el ser humano, y que haga el EFECTO DE RESONANCIA en los mástiles; poniendo como ejemplo lo ocurrido con el Puente de Tacoma.









Salvando las distancias, claro es que si sorprendente fué el balanceo del puente de Tacoma, no es menos sorprendente para quien pueda ver y comprobar in situ los mástiles de la piscina de Abegondo balancear sin motivo aparente en días de total calma de viento.

Por eso y tan solo por eso, acompañado de una total ignorancia sobre el asunto, sigue siendo sorprendente ver balancearlos con la fuerza e intensidad que a veces lo hacen, sorprendiendo un día sí y otro también en días en los que es muy dificil asimilar que pueda ser el viento cuando este, aparentemente no existe.

Aquí queda la cuestión para quien pueda y quiera estudiarla en profundidad.



OTROS ENLACES QUE LE PUEDEN INTERESAR:





martes, 5 de diciembre de 2017

Algo está cambiando en Galicia mais non podo dicir que desta auga non beberei.

Algo está cambiando en Galicia mais non podo dicir que desta auga non beberei. 
Non é cuestión do carallo 29, o carallo neste momento é que non chove.








Algo está cambiando en Galicia mais non podo dicir que desta auga non beberei. 

Non é cuestión do carallo 29, o carallo neste momento é que non chove.


Efectivamente, algo está cambiando en Galicia e aqui mais de catro estamos facéndonos o sueco así como quén non quere a cousa.

E vou intentar aclarar semellante aseveración.

Pois sí, eu neste momento non podo dicir que desta auga non beberei porque tal como vai a cousa xa nunca se sabe, e se cadra, indo un pouco mais aló xa case dan ganas de dicir como aquel home que estando con outro lle dí:  "mira, se queres que che diga a verdade mentiríache".






Pero o que resulta xa un pouco mosqueante é que a estas alturas do ano (principios de decembro de 2017) esto empeza a preocupar ao personal. Xa case non se fala doutra cousa nas tabernas, nos ascensores, á hora de fumar o pitillo nun recuncho e así en todos os lados. O tema é que non chove nin parece que vaia chover.

As noticias estánnos alertando dun feito sin precedentes, salvo erro ou omisión. Así temos como que un concello como de Irixoa, na parte alta da provincia de A Coruña xa ten restricións de auga á poboación nas horas centrais do día, cando ainda non hai tanto tempo, como en calquer curruncho de Galicia, aínda se ía pola auga de beber e de facer o caldo cun caldeiro á fonte do rueiro.







Ou mesmo Vigo que a cousa de seguir así ainda haberá que afeitarse con gaseosa como se facía hai anos cando a un lle tocaba ir facer a mili ao norte de África.





Por eso que en estos momentos xa empezo a pensar, mirando así ao lonxe para o Atlántico e cos brazos en xerra, aquel dito dos vellos de que "non digas desta auga non beberei" .

A este paso xa temos que ir familiarizándonos con palabras como trasvase, acueducto, tuberías de alta presión, desaladoras e outras polo estilo.

Para ir vendo como xa vai a cousa de quitarlle o sal ao mar, podemos corroborar que non é cousa de sitios do lonxano Oriente. Xa temos desaladoras a pouco que pasamos Pedrafita para o lado de aló. (Aquí un enlace á ubicación das desaladoras que hai en España en estos momentos  --->   mapa de desaladoras en España )

As infraestructuras públicas e privadas a este paso nun futuro non moi lonxano veremolas de tal calibre como o trasvasamento de agua do Eume para o Mero, ou do Tambre para o Xallas o mesmo do Lérez para o Verdugo..., e se hai que mandala tamén para o Anllóns, pois tamén se manda!!!  Os encoros ademais de ser de espazo de lecer, de lanchitas e cousas así serán parte de programas de equidade territorial. As sendas peonís quedarán nun segundo plano á hora de repetir e repetir mais do mesmo e un ano tras outro cartos que hai que gastar, e tal....

En definitiva que hai que ir indo coas modas.






E así as cousas con tanto tempo de sol (de bó tempo como se lle chama) pois as nosas vidas van e seguirán cambiando e incluso os peixes estarán encantados, sairán a tomar o sol tan pronto como teñan a oportunidade.





O turismo de cruceiros (ver a historia do barco de lujo) xa non vai ser eso de chegar pola mañán cedo e a eso das 5 da tarde marchar para outro porto. Nada deso. O turismo cambiará radicalmente. Tanto vai ser que os que cheguen en barco, ou tren, ou en autobús ou mesmo en avión, permanecerán cando menos duas semaniñas apostados nas cálidas praias de Galicia, percorrendo cada curruncho. Cando se poñan a papear todo o que temos por aquí empezarán a lamber tanto o bico que mais de catro empezarán a entender aquelo de que coas cousas de comer non se xoga.  Van saber o que é o churrasco dunha vez. Eso sí, aos que se lles acorra facer balconing e caralladas dese calibre ao que están expostos e a caer no medio dunha toxeira, e aí si que van saber o que vale un peine.











Os cambios xa están con nos. O das velutinas xa pode ser un síntoma, mais as hortas xa estarán ateigadas de mamóns ou mesmo de alquenquenjes e o dos piñeiros e eucaliptos pasarán a mellor historia xa que as palmeias serán o noso novo icono forestal.






Novos tempos nos agardan pois. Se ben é certo que os galegos podemos fardar de ter o auténtico carallo 29 non é menos certo que estase facendo realidade aquel dito que comentaba un paisano que falaba a mazo, pero eso sí, nada mais que cando se pon, que "o carallo é o tempo que escaralla o tempo", e se non ao tempo.



Xa imos vendo. Hai que ir actualizándose aos tempos. Hai que ir pensando en cambiar o fondo de armario e ir tendo en conta Que non mal que por ben non veña. Tanto é así que non se cansa de repetilo o paisano que fala a mazo, e non facerlle moito caso a aqueles, que sempre quedan que pensan que cousa está pasando de marrón oscuro...., e tal.













miércoles, 1 de noviembre de 2017

De SAMOS a SARRIA.- Camiño de Santiago.- Camiño Francés

De SAMOS a SARRIA
Camiño de Santiago.- Camiño Francés






Nesta segunda parte do percorrido da etapa entre TRIACASTELA e SARRIA, seguimos dende SAMOS para adentrarnos outra vez de novo polo medio dalgún outro souto de castaños que nos fan disfrutar mais plácidamente da viaxe andando.





















A variedade de paisaxes queda patente a medida que nos achegamos ao remate da etapa. Sinalar que neste treito hai moi poucas aldeas facendo practicamente o percorrido sen poboación aolado do Camiño ata escasos 5 km. antes de chegar a Sarria na confluencia do outro treita da etapa (variante de San Xil).

































OUTROS ENLACES QUE LLE PODEN INTERESAR:

















martes, 31 de octubre de 2017

De TRIACASTELA a SAMOS.- Camiño de Santiago.- Camiño Francés

De TRIACASTELA a SAMOS
Camiño de Santiago.- Camiño Francés






No que é o percorrido "oficial" das etapas do Camiño Francés ao sair de TRIACASTELA temos a opción do camiño mais curto por San Xil ou ir cara a SAMOS





Nesta ocasión optamos por esta última que sin desmerecer á primeira ben paga a viaxe pola beleza que nos amosa outra vez mais a paisaxe, ainda que tamén cómpre ter coidado co pésimo estado de conservación no que se atopan as barreiras de seguridade, do cal deberían ter en conta os responsables da conservación desta via autonómica.


Logo de andar un treito pola estrada LU-633 e acompañados polo son das augas do río, logo nos adentraos no primeiro dos pobos, SAN CRISTOBO DO REAL, no que se pode ollar que seu esplendor que en tempos atrás debeu ter este asentamento.



























Logo toca adentrarnos no que é outro dos puntos mais bonitos en todo o percorrido desta etapa e se cadra incluso de todo o Camiño Frrancés ao seu paso pola provincia de Lugo. A frondosidade dos camiños no medio de soutos de castiñeiros e carballos, o silencio que inunda a mañán acompasando o camiñar do peregrino, fai que sexa un dos momentos mais singulares da xornada.

































Camiño de Lastres convén salientar que nos atopamos tamén con certas singularidades nestos lugares. 

En primeiro lugar indicar que as galiñas (e os galos tamén) teñen prioridade e merecen unha especial atención en orde á sinalización que o camiñante se atopa ao entrar na aldea, a cal non deixa dúbida alguna.

Sinalar ao mesmo tempo que os animais en cuestión para nada se alborotan coa presencia dos camiñantes.Sirva tamén este comentario para lembrar unha cuestión moi curiosa detectada nos moitos cans (e cadelas) que o peregrino atopa nas distintas etapas. Pois ben, están tan acostumados xa ao pasar dos camiñantes que nin se inmutan coa presencia e velos pasar no medio das aldeas e rueiros. Nótese que hai uns anos cando un fixo este percorrido non era tal este comportamento.  Algún deles dá a sensación en que están pendientes en que non veñan ningún "estrano" no medio dos peregrinos. A mín dame que eles mesmos se sinten peregrinos mesmo estando tranquilamente tomando o sol nos seus aposentos.



















 Logo sí que tamén chama a atención coa sensibilidade que os autóctonos invitan aos camiñantes a non facer cochinadas en sitios indebidos. Ainda que non se puido constatar a presenza deste tipo de exemplares no meu camiñar, dalle unha prudente credibilidade aos residentes o feito da existencia de certo tipo de energúmenos en que poidan facer uso das beiras mesmas do camiño cando precisamente o que sobra e monte e sitios mais que discretos para calquer tipo de continxencia que de imprevisto se presente. Pero bueno, xa se sabe que habelos hailos. E las, tamén.

O que está claro é que neste tipo de cuestións queda patente que "o que avisa non é traidor".









Voltamos á paisaxe que é o que mais nos interesa....

























A chegada a SAMOS coas vistas ao seu Mosteiro son sencillamente espectalulares.







VIDEO dun souto de castaños no camiño de Triacastela a Samos.







ENLACES QUE LLE PODEN INTERESAR: